Συζήτηση της επίκαιρης ερώτησης, σχετικά με την επίλυση των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν τα παιδιά με αυτισμό

13-12-2007

Συζήτηση της επίκαιρης ερώτησης, σχετικά με την επίλυση των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν τα παιδιά με αυτισμό κ.λπ..

ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΥΚΟΥΡΕΝΤΖΟΣ (Υφυπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων): Ευχαριστώ, κυρία Πρόεδρε.
Κύριε συνάδελφε, θα συμφωνήσω μαζί σας ότι στο θεσμικό πεδίο υπάρχει άρτια ανάπτυξη των δομών και των μέτρων πολιτικής, δομές που πρέπει να λειτουργούν και μέτρα που πρέπει να εφαρμόζονται.
Οι δυσχέρειες της ελληνικής πολιτείας, για να εφαρμόσει στο ακέραιο τις υποχρεώσεις της, εντοπίζονται σε δύο τομείς: Στο ανθρώπινο δυναμικό και στην έλλειψη πόρων. Διότι αυτό το οποίο δυσχεραίνει την εφαρμογή των μέτρων της πολιτικής μας είναι ότι δεν έχουμε παντού το εξειδικευμένο ανθρώπινο δυναμικό, όπως σωστά σημειώνετε, αλλά και ότι οι δυνατότητες του προϋπολογισμού είναι συγκεκριμένες και περιορισμένες.
Παρ’ όλα ταύτα, φέτος υπογράψαμε, εγκρίναμε το μεγαλύτερο αριθμό εκπαιδευτικών, για να παράσχουν παράλληλη στήριξη, της τελευταίας τριετίας. Το 2005-2006 είχαν εγκριθεί διακόσια επτά αιτήματα, το 2006-2007 τριακόσια τριάντα αιτήματα και το 2007-2008 εγκρίθηκαν τριακόσια εξήντα εννέα αιτήματα, εκ των οποίων τα εκατόν πενήντα επτά αφορούσαν μαθητές με αυτισμό.
Οι παράλληλες στηρίξεις, στην πλειονότητά τους, εφαρμόζονται σε όλο το εβδομαδιαίο σχολικό ωράριο. Και βεβαίως σε ό,τι αφορά την ανεξαρτητοποίηση της παράλληλης στήριξης, σε σχέση με τα τμήματα ένταξης, υφίσταται σε πολλές ειδικές κατηγορίες μαθητών. Αυτό βεβαίως, δεν σημαίνει ότι τα μέτρα τα οποία αποφασίζουμε και υλοποιούμε επαρκούν για να καλύψουν όλες τις ανάγκες.
Επίσης, στην παρατήρησή σας για την συμπεριφορά συγκεκριμένων διευθυντών σχολικών μονάδων, θέλω να σας πω ότι εκ μέρους του Υπουργείου μας γίνονται οι απαιτούμενες παρεμβάσεις και όπου έχει υποδειχθεί περίπτωση μη συμμόρφωσης με τις κείμενες διατάξεις, εκ νέου επεμβαίνει το Υπουργείο για να ομαλοποιηθεί η κατάσταση.
Η ελληνική πολιτεία στέκεται με ευαισθησία απέναντι στα παιδιά, τα οποία έχουν ειδικές ικανότητες. Είχα τη χαρά και την ευκαιρία, τις τελευταίες εβδομάδες που έχω την ιδιότητα του Υφυπουργού Παιδείας, να επισκεφθώ δομές, σχολικές μονάδες, οι οποίες λειτουργούν για τα παιδιά αυτά, είτε στην Αργυρούπολη, είτε προσφάτως, προ δύο ημερών, στην Αλεξανδρούπολη, όπου υπήρχαν ειδικές αίθουσες για την εκπαίδευση παιδιών με αυτισμό και βεβαίως δεν θα συμφωνούσα μαζί σας ότι είναι στις προθέσεις μας η καταπάτηση των ατομικών δικαιωμάτων.
Σας ευχαριστώ.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Βέρα Νικολαϊδου): Ευχαριστούμε, κύριε Υφυπουργέ.
Ο κ. Παπαγιαννάκης έχει το λόγο.
ΜΙΧΑΗΛ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΑΚΗΣ: Ευχαριστώ, κυρία Πρόεδρε.
Κύριε Υπουργέ, ευχαριστώ για την απάντησή σας. Δεν λέω ότι έχετε την πρόθεση να καταπιέσετε τα ανθρώπινα δικαιώματα κανενός. Λέω ότι το τελικό αποτέλεσμα είναι αυτό, διότι υπάρχουν πάρα πολλά σημεία στα οποία η πολιτική του Υπουργείου σας δεν είναι πάρα πολύ σαφής.
Κατ’ αρχήν τα περί ελλείψεως πόρων τα καταλαβαίνω μεν, θα ήθελα να πω όμως, ότι στον συγκεκριμένο ευαίσθητο τομέα, όπως και σε ορισμένους άλλους, η πολιτική που πρέπει να ασκηθεί είναι ακριβή. Δεν υπάρχει φθηνή πολιτική. Άρα το αποτέλεσμα πρέπει να μας γεμίζει όλους με ικανοποίηση, όταν επιτυγχάνεται και καμιά φορά βεβαίως και με το παρόν σύστημα επιτυγχάνεται. Υπάρχουν όμως, όλες αυτές οι τρύπες, η μη συνέχεια στην ειδική εκπαίδευση, η μη ειδίκευση των εκπαιδευτών της παράλληλης στήριξης κλπ. Τα έχω μέσα στην ερώτηση.
Τι περιμένουμε από εσάς, κύριε Υπουργέ, ειλικρινά; Περιμένουμε πρώτον, ως προς τη νομοθεσία, να επιβάλλετε και νομοθετικά την υποχρεωτική αποδοχή των περιπτώσεων των παιδιών που εμφανίζονται με τέτοια προβλήματα, σε ορισμένα σχολεία και βεβαίως τις ανάλογες κυρώσεις.
Μου λένε οι γονείς –δεν είμαι ειδικός- ότι όταν υπάρχει τμήμα ένταξης, που είναι ένα ζήτημα, απαγορεύεται να υπάρχει και παράλληλη στήριξη, που είναι ένα άλλο ζήτημα. Αν είναι αλήθεια και επειδή πράγματι υπάρχει διάκριση ανάμεσα στα δύο, πρέπει οπωσδήποτε και αυτό να καταργηθεί και περιμένουμε από εσάς μία σχετική δέσμευση.
Υπάρχει επίσης και ένα ζήτημα παιδείας. Δηλαδή οι ειδικοί –γιατί πολλές φορές προσλαμβάνονται μη ειδικοί και αυτό κάνει πολύ κακό- πρέπει να παράγονται από το ανώτατο εκπαιδευτικό μας σύστημα. Επομένως υπάρχει θέμα να εισαγάγετε με τον άλφα ή το βήτα τρόπο -εσείς θα το βρείτε αυτό- την προπτυχιακή και μεταπτυχιακή εκπαίδευση τέτοιων ειδικών και την πιστοποίηση της ειδικότητάς τους, ώστε να είμαστε απολύτως ασφαλείς ότι θα γίνεται σωστά η δουλειά και βεβαίως σε επαρκείς αριθμούς.
Τελειώνω με την ιστορία της προσφυγής στη δικαιοσύνη. Δεν το έβαλα για να σας απειλήσω εγώ και ούτε οι γονείς κάνουν αυτό το πράγμα. Απλώς, επειδή υπήρξαν αντίστοιχα προβλήματα και σε άλλες χώρες, θέλω να σας ενημερώσω –ίσως δεν το γνωρίζετε- ότι και στην Ιταλία και στη Γαλλία δεκάδες γονείς προσέφυγαν στη δικαιοσύνη. Στη μεν Ιταλία δικαιώθηκαν από τη δικαιοσύνη, που υποχρέωσε το κράτος να κάνει πλήρη την εφαρμογή της παράλληλης στήριξης, στη δε Γαλλία, επειδή δεν ικανοποιήθηκαν από τα εθνικά δικαστήρια, προσέφυγαν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, το οποίο υποχρέωσε τη γαλλική Κυβέρνηση να βελτιώσει την πολιτική της. Δεν θα ήταν σκόπιμο, λοιπόν, η χώρα μας να καταλήξει εκεί. Επομένως περιμένουμε απαντήσεις από εσάς.
Ευχαριστώ πολύ.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Βέρα Νικολαϊδου): Ευχαριστούμε, κύριε Παπαγιαννάκη.
Ο κύριος Υφυπουργός έχει το λόγο.
ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΥΚΟΥΡΕΝΤΖΟΣ (Υφυπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων): Κύριε συνάδελφε, σας ευχαριστώ για την τοποθέτησή σας και τις παρατηρήσεις. Σας βεβαιώνω ότι τις κρατώ για προβληματισμό και για ανάληψη πρωτοβουλιών, με βάση τα όσα είπατε. Είναι και δικός μας προβληματισμός και αναζητούμε τη διαδικασία και την απαιτούμενη νομοθετική ρύθμιση με την οποία απόφοιτοι από αντίστοιχο πανεπιστημιακό τμήμα του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, θα μπορούν να διδάξουν, επειδή αποκτούν αυτήν την ειδίκευση. Βεβαίως έχετε δίκιο ότι πρέπει να ενισχυθούν αυτά τα τμήματα και να αποκτήσουμε περισσότερους αποφοίτους.
Βεβαίως, θεωρώ ότι το δικό μας νομικό πλαίσιο είναι επαρκές και δεν θα προσθέσει τίποτε άλλο μια επιπλέον προσφυγή είτε στα ελληνικά είτε στα ευρωπαϊκά δικαστήρια. Ήδη υπάρχουν δύο νόμοι και μια κοινή υπουργική απόφαση που γνωρίζετε και επικαλείστε στην ερώτησή σας.
Θεωρώ, λοιπόν, ότι πρέπει όλοι μαζί να επιμείνουμε με περισσότερη και συστηματική προσπάθεια, να καλύψουμε τις ανάγκες και να εξαντλήσουμε πραγματικά τις δυνατότητες του προϋπολογισμού, διότι όλοι συμφωνούμε ότι η στάση μας απέναντι στα νέα παιδιά που χρήζουν της παρουσίας και της συμπαράστασης της πολιτείας λόγω του γεγονότος ότι διαθέτουν ειδικές ικανότητες είναι μέτρο πολιτισμού, είναι μέτρο συμπεριφοράς ηθικής, επιπέδου αξιών και νομίζω ότι θα προσπαθήσουμε να επιτύχουμε το καλύτερο.
Σας ευχαριστώ.

Leave a Reply