Ομιλία στην επερώτηση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., σχετικά με τη δημιουργία πάρκων πρασίνου στις περιοχές Ελληνικό, Γουδή και Ελαιώνα.

07-04-2008

Ομιλία στην επερώτηση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., σχετικά με τη δημιουργία πάρκων πρασίνου στις περιοχές Ελληνικό, Γουδή και Ελαιώνα.

Κύριοι συνάδελφοι, προφανώς προσυπογράφω όσα η πρώτη επερωτώσα είπε και δεν θα τα επαναλάβω. Επειδή όμως πολλές φορές οι προτάσεις και οι διεκδικήσεις μας χαρακτηρίζονται ως υπερβολές, θα ήθελα να σας πω –για να παραμερίσουμε τις λεπτομέρειες των πραγμάτων- ότι η Αθήνα έχει 2,5 τετραγωνικά μέτρα πρασίνου ανά κάτοικο. Ο μέσος όρος στην Ευρώπη είναι επτάμισι, για να μην πάμε στη Ζυρίχη που είναι τριάντα πέντε ή στο Άμστερνταμ που είναι είκοσι επτά.
Ακόμα και αν γίνονταν όλα όσα εμείς ζητάμε τα υπερβολικά, τα ακραία, η διαφορά αυτή θα μίκραινε πολύ λίγο. Παραδείγματος χάριν, το ΥΠΕΧΩΔΕ μας λέει στη μελέτη του για το πράσινο ότι αν είχαν τηρηθεί όλες οι υποσχέσεις του ολυμπιακού πρασίνου, θα είχαμε 3,55 τετραγωνικά μέτρα ανά κάτοικο. Δείτε την απόσταση από το επτάμισι, για να μην πάω στο είκοσι και στο τριάντα των άλλων πόλεων. Αυτό είναι ένα βασικό γεγονός, που δεν μπορεί να το ξεπεράσει κανένας.
Ένα δεύτερο γεγονός που δεν μπορεί να ξεπεράσει κανένας, κύριοι συνάδελφοι, είναι η ανισοκατανομή. Γύρω- γύρω από την Αθήνα στο περιαστικό πράσινο κάτι γίνεται. Υπάρχουν χώροι υπό τεράστιους φυσικούς κινδύνους, υπό απαιτήσεις, υπό καταπατήσεις, υπό αθλιότητα, αλλά όπως και σε άλλες πόλεις της Ευρώπης, στο κέντρο του πολεοδομικού συγκροτήματος υπάρχει μία τερατώδης συμπάγια τσιμέντου.
Καταθέτω στα Πρακτικά έναν πρόσφατο χάρτη των συνεργατών μου από αεροφωτογραφία που μας δείχνει τι γίνεται στο κέντρο του πολεοδομικού συγκροτήματος σε σχέση με τα πέριξ.
(Στο σημείο αυτό ο Βουλευτής κ. Μιχαήλ Παπαγιαννάκης καταθέτει για τα Πρακτικά το προαναφερθέν έγγραφο το οποίο βρίσκεται στο αρχείο του Τμήματος Γραμματείας της Διεύθυνσης Στενογραφίας και Πρακτικών της Βουλής)
Απέναντι σ’ αυτά τα δύο φοβερά γεγονότα, τα οποία είναι αποδεδειγμένα βλαβερά για τη δημόσια υγεία και για την ποιότητα ζωής, τι κάνει η Κυβέρνηση; Αυτό είναι το μεγάλο ζήτημα. Πρώτον, καταπατήσατε όλες τις υποσχέσεις των προολυμπιακών χρήσεων. Δια διολισθήσεων, μετά παραμυθίας, με πρόσθετες εξαιρέσεις κάθε τόσο, με «φουσκώματα», με αλλαγές χρήσεων, έχουν γίνει αγνώριστα.
Δεύτερον, εγκαταλείψατε τις μεγάλες διαρθρωτικές αλλαγές. Αυτό το είδαμε το καλοκαίρι με τις πυρκαγιές, δεν θα επανέλθω. Οι διαρθρωτικές αλλαγές –που σημαίνει δασικοί χάρτες, δασολόγιο κ.λπ.- δεν υπάρχουν. Μάλιστα, μας είπε κάποιος ότι αν τα κάναμε, θα μας έπαιρναν «με τις πέτρες».
Τρίτον, ανεχθήκατε ή ενθαρρύνατε απαιτήσεις, διεκδικήσεις και καταπατήσεις από κάθε πλευρά, από ιδιώτες. Δείτε τι γίνεται στην παραλία, δείτε την Ιπποκράτειο πολιτεία στην Πάρνηθα κ.λπ., από συνεταιρισμούς και δήθεν συνεταιρισμούς μέχρι τον απερίγραπτο εκείνο συνεταιρισμό αξιωματικών, που διεκδικεί ακόμα και τώρα, μετά τις πυρκαγιές, την Πάρνηθα, κυρίως –και χειρότερα- από εκκλησίες και μονές, που διεκδικούν το 1/3 του ελληνικού χώρου, κύριοι συνάδελφοι, και βεβαίως ταλαιπωρούν άγρια δήμους της Αθήνας, όπως η Πετρούπολη, το Περιστέρι κ.λπ., το Ποικίλον όρος, την Καισαριανή στον Υμηττό κ.λπ., ακόμα και από Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης, μ’ όλο το σεβασμό που τους έχουμε. Δεν αρκεί ένα έργο να είναι πράγματι κοινωφελές και να γίνεται εις βάρος των ελεύθερων χώρων. Όποιος έχει πραγματικά αποδείξει ότι πρέπει να κάνει κάτι χρήσιμο, να βρει κάτι να γκρεμίσει και να χτίσει στη θέση του και βεβαίως, από το ίδιο το δημόσιο και το κράτος. Τι θα κάνει το κράτος με την υπό μεταφορά ΠΥΡ.ΚΑΛ.; Άλλα ακούγαμε, άλλα βλέπουμε να μαθαίνονται σιγά-σιγά. Τι θα κάνουμε με τη μεταφορά των σταθμών των Κ.Τ.Ε.Λ.; Στον Ελαιώνα, λέει. Μα, είναι δυνατόν; Στο απελευθερωμένο χώρο τι θα γίνει; Δεν έχουμε χρήση.
Προσπαθήσατε με το άρθρο 24 να δικαιολογήσετε εκ των υστέρων τέτοιες πρακτικές. Ελπίζουμε να μην το ξαναδούμε μπροστά μας. Ελπίζουμε ότι η αναθεώρηση δεν θα περάσει. Δεν «πήρατε μυρωδιά» από τις τεράστιες αλλαγές που γίνονται στο γενικότερο χώρο. Η Αθήνα τείνει να ταυτιστεί πλήρως με την Αττική. Το ξέρουμε πάρα πολύ καλά. Δημοσιεύεται στις εφημερίδες, υπάρχουν στατιστικές. Φεύγουν οι πάντες και χτίζουν γύρω-γύρω. Ένα ενιαίο πολεοδομικό συγκρότημα. Δεν προβλέψαμε εκεί, λοιπόν, πρώτον ότι καταστρέφονται οι γεωργικές χρήσεις, πάρα πολύ ωραίες πολλές φορές, πάρα πολύ γραφικές και πάρα πολύ χρήσιμες. Ο εξοχικός τους χαρακτήρας πάει και αυτός σιγά-σιγά φεύγει. Πολυκατοικίες μπαίνουν στη θέση τους.
Δεν προβλέπονται οργανωμένοι ελεύθεροι χώροι. Σε λίγα χρόνια θα κλαίμε, γιατί δεν θα υπάρχουν πάρκα στα Μεσόγεια, που σήμερα τα θεωρούμε εξοχή. Δεν προβλέπονται. Και όπου γύρω-γύρω από την Αθήνα κάτι προβλεπόταν είτε αλλοιώνεται είτε χαλάει, ξεκινώντας από την Ελευσίνα η οποία διαλύεται, το Θριάσειο Πεδίο, τα Μεσόγεια γύρω-γύρω από το αεροδρόμιο κ.λπ.. Να μην σας δώσω άλλα παραδείγματα.
Όλα αυτά γίνονται με μια αντίληψη, η οποία κατακλύζει όλη την Ελλάδα. Μια αντίληψη φτηνής ανάπτυξης. Με οικονομική αξιοποίηση του δήθεν δωρεάν φυσικού κεφαλαίου της χώρας, που δεν είναι καθόλου δωρεάν και η καταστροφή του όταν έρχεται μετά να την επανορθώσουμε αποδεικνύει πόσο ακριβό ήταν, αλλά το ανακαλύπτουμε εκ των υστέρων.
Και αυτό γίνεται για να υπάρξουν φτηνότερες επενδύσεις. Για να ενισχυθεί η παλαιά αντίληψη της οικοδομής και του τσιμέντου, η άναρχη δόμηση. Εγκαταλείπεται προς χάριν των μεγάλων αυτών αξιών κάθε έννοια νέας ανάπτυξης, χωροταξίας, περιβαλλοντικής προστασίας. Κυριαρχεί η αντίληψη οικοδομή-τσιμέντο-Ι.Χ., αυτοκίνηση γενικότερα. Και αυτό είναι ανάπτυξη; Δεν είναι. Είναι καταστροφή και το ξέρουμε. Και αυτή η αντίληψη ήδη κατακυριεύει όλη την Ελλάδα.
Τι να πει η καημένη η Θεσσαλονίκη, με τα στρατόπεδα που γίνεται μεγάλη συζήτηση για το πώς θα αξιοποιηθούν; Αλλά όχι μόνο η Θεσσαλονίκη. Ήδη ακούγονται σημαντικότατα προβλήματα και σε άλλες μεγάλες πόλεις που αναπτύσσονται ταχύτατα: Τα Γιάννενα, τη Λάρισα, το Ηράκλειο κ.λπ..
Πού θα πάει αυτή η κατάσταση; Υπάρχουν προτάσεις; Προτάσεις υπάρχουν, γιατί ευτυχώς οι πολίτες, η Τοπική Αυτοδιοίκηση αντιδρούν –όχι παντού αρκετά- και διεκδικούν. Από τα όσα γίνονται στο Ελληνικό –χαιρετίζω και τον δήμαρχο που είναι εδώ- από ό,τι βλέπουμε στο Γουδί και στον νέο Ελαιώνα, που πολύ σύντομα η κ. Φιλίνη περιέγραψε.
Δεν αναφέρομαι και σε άλλες περιπτώσεις που δεν προλάβαμε να βάλουμε στην επερώτηση όλες, βεβαίως. Όπως τα όσα κάνει η διαδημοτική κίνηση για τη διάσωση του Υμηττού με χαρτιά και προτάσεις. Ή οι σύλλογοι και οι φορείς της περιοχής που φτιάξανε την χάρτα για την προστασία και την οικολογική ανάδειξη του Ποικίλου Όρους, την οποία θέλω να καταθέσω στα πρακτικά, γιατί τη θεωρώ πρότυπο τεκμηρίωσης και σοβαρής πρότασης.
(Στο σημείο αυτό ο Βουλευτής κ. Μιχαήλ Παπαγιαννάκης καταθέτει για τα Πρακτικά το προαναφερθέν έγγραφο, το οποίο βρίσκεται στο αρχείο του Τμήματος Γραμματείας της Διεύθυνσης Στενογραφίας και Πρακτικών της Βουλής)
Μπορούμε να εμπνευστούμε, λοιπόν, από εκεί. Και βεβαίως, να εμπνευστούμε από παλαιότερες προτάσεις. Εμείς στον Συνασπισμό από ένα-ενάμιση χρόνο πριν και με την ευκαιρία της κλιματικής αλλαγής, αλλά και γενικά της δασικής προστασίας είχαμε καταλήξει και σε άλλες προτάσεις, τις οποίες είχαμε κάνει και λίγο συνθηματικά. Τις θυμίζω μόνο επιγραμματικά για να τελειώνω, κύριε Πρόεδρε.
Θέλουμε την πλήρη αναθεώρηση των μεταολυμπιακών χρήσεων, όπως έχουν γίνει μέχρι τώρα, έστω και την τελευταία στιγμή και η κατεύθυνση να είναι η κατεδάφιση εκείνων που είχατε υποσχεθεί ότι θα κατεδαφίσετε. Λυόμενα και άλλα. Ο περιορισμός των πρόσθετων χρήσεων. Η τάση γενικώς να αποδοθούν σε ελευθερία και πράσινο.
Δεύτερο. Να ξαναπιάσουμε από την αρχή την δασική πολιτική. Είναι δυνατόν να συζητάμε ακόμα για την δυσκολία των χαρτών, όταν, όπως έγραφε κάποιος σε μια εφημερίδα πολύ σοφά «ρε, παιδιά αυτή τη στιγμή το Google μας δείχνει την εικόνα των πάντων από δέκα μέτρα ύψος σε όλο τον κόσμο»;
Ζήτημα μηνών είναι, ώστε να ακολουθήσει το δασολόγιο, να ακολουθήσει βάσει αυτού η απαγόρευση δόμησης εκτός σχεδίου –ξέρω ότι δεν αρέσει σε πολλούς αλλά είναι πολύ βασική- και να δικαιολογηθεί -που είναι και ένα γενικότερο μέτρο- η παρεμπόδιση με κάθε νομικό και διοικητικό τρόπο της κάθε δυνατότητας πίεσης, διεκδίκησης, απαίτησης, καταπάτησης, που γίνεται με τις γνωστές μεθόδους των πλαστών χαρτιών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ή από τους λεγόμενους οικοδομικούς συνεταιρισμούς, των οποίων εγώ θεωρώ προσωπικά αναγκαία την διάλυση κι αν αυτό δεν γίνεται νομικά, τον απογαλακτισμό τους από κάθε σχέση με την πολιτική και το κράτος.
Ευχαριστώ πολύ.

Leave a Reply