Δευτερολογία στην επερώτηση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. σχετικά με τον αειφορικό ενεργειακό σχεδιασμό

29-02-2008

Δευτερολογία

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, κύριε Υπουργέ, νομίζω ότι κάναμε μία πολύ καλή συζήτηση και σε βάθος και επί της ουσίας. Δεν σημαίνει βέβαια ότι θα βρίσκουμε συμφωνίες παντού. Εγώ, όμως, θα ήθελα να τα ξανασκεφθούμε ψύχραιμα όλα αυτά, μήπως βγάλουμε και κάποιο κέρδος, όχι ατομικό, αλλά κέρδος για την κοινωνία μας και τη χώρα μας.

Είπαμε ότι σχεδιασμός είναι στόχοι και μέσα και μέτρα και όλα αυτά μαζί, συνεκτικά ενωμένα, διότι αλλιώς αυτό θυμίζει «κάλλιο πλούσιος και υγιής, παρά φτωχός και άρρωστος». Το πρόβλημα είναι πώς…

ΧΡΗΣΤΟΣ ΦΩΛΙΑΣ (Υπουργός Ανάπτυξης): Αυτό από μένα το μάθατε.

ΜΙΧΑΗΛ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΑΚΗΣ: Από εσάς το έμαθα; Δεν το αποκλείω. Στη θητεία μας ως συνάδελφοι στο Ευρωκοινοβούλιο, μπορεί να μου το είπατε εσείς.

Εν πάση περιπτώσει, το μεγάλο πρόβλημα είναι τα μέσα και τα μέτρα. Εκεί είναι το ζήτημα. Και επειδή εγώ δεν θέλω να επανέλθω σ’ αυτά που είπα -σας παρουσιάσαμε ένα μεγάλο πρόγραμμα διεκδικήσεων και προτάσεων και θα υπάρξουν και άλλες βεβαίως- θα ήθελα να σας επισημάνω δύο-τρία σημεία.

Πρώτον, για να προχωρήσει ο σχεδιασμός δεν αρκεί μόνο να επικεντρωθεί στην ενέργεια. Ούτως ή άλλως -και εγώ θα έλεγα ευτυχώς- το ζήτημα της ενέργειας αφορά όλη την κοινωνία, αφορά, δηλαδή, όλες τις λειτουργίες, όλη την οικονομία, όλες τις αστικές λειτουργίες.

Θα δώσω δύο παραδείγματα. Ξέρουμε ότι μέγα πρόβλημα είναι οι οικίες, γενικά το πρόβλημα της λειτουργίας των σπιτιών, ψύξη-θέρμανση, κλιματισμός κ.λπ.. Θέλει μία ειδική πολιτική εκεί, πέρα από τα γενικά, αλλά η οποία να δίνει παράδειγμα, να δίνει γραμμή, να δίνει κατεύθυνση.

Το ίδιο είναι και το τεράστιο πρόβλημα της αυτοκίνησης. Οι πόλεις μας και οι κοινωνίες μας ζουν κάτω από την ιδιότυπη δικτατορία της ιδιωτικής αυτοκίνησης. Το ξέρουμε όλοι. Αυτό έχει συνέπειες και για την ενέργεια και για την ενεργειοβόρα οικονομία και για το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Εκεί χρειάζονται μέτρα, όχι μόνο αυτά που σας προτείναμε, όπως αλλαγή του στόλου των αυτοκινήτων κ.λπ., αλλά και μέτρα περιορισμών και συμβολικών, αν θέλετε, κινήσεων προς την κοινωνία λέγοντας ότι εδώ κάτι αλλάζει.

Δεν νομίζω ότι οι μεγάλες πρωτεύουσες της Ευρώπης που έβαλαν διόδια είχαν κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα, ίσα-ίσα οι κάτοικοι μάλλον ήταν ικανοποιημένοι. Θέλει μελέτη. Δεν είναι σίγουρο ότι είναι ίδιες οι συνθήκες και στην Αθήνα. Αυτό θέλει κουβέντα, όπως γενικά ο περιορισμός στο ιστορικό κέντρο κ.λπ.. Αυτό είναι το ένα ζήτημα.

Το δεύτερο είναι ότι δεν τονίσαμε καθόλου την έννοια της έρευνας και τεχνολογίας. Στην Ελλάδα, αν και έχουμε σημαντικότατα κέντρα, υψηλού επιπέδου ερευνητικά και διεθνούς φήμης και συνεργασίας, δεν πρόκειται προφανώς να κάνουμε εμείς τις μεγάλες παγκόσμιες ανακαλύψεις. Μακάρι να κάνουμε κάποια και να το χαρούμε.

Υπάρχει, όμως, το θέμα της εφαρμοσμένης έρευνας, της εφαρμοσμένης στις συγκεκριμένες συνθήκες, τις οικονομικές και τις κοινωνικές, της χώρας. Δηλαδή τι προτείνουμε στον τάδε τύπο γεωργίας να κάνει για να υπάρξει εξοικονόμηση ενέργειας, όχι απλώς και μόνο με διαταγές, αλλά έχοντας ερευνήσει το πώς δουλεύει, την υφή του, πώς κάνει την άρδευσή του, πώς κάνει την άροση.

Και μπορούμε εκεί να βρούμε πράγματα, χωρίς να ανακαλύπτουμε την πυρίτιδα, αλλά προσαρμόζοντας πράγματα που κυκλοφορούν, δουλεύοντάς τα και πειραματιζόμενοι επ’ αυτών εδώ, μπορούμε να φέρουμε πάρα πολύ θετικά αποτελέσματα και νομίζω ότι έχουμε δειγματάκια από εδώ και από εκεί, υπάρχει στάδιο δόξης λαμπρό!

Τρίτον, άκουσα πολλούς συνάδελφους να λένε –και σωστά- ότι είναι και ένα θέμα παιδείας, νοοτροπίας, να μάθει ο κόσμος, να του πούμε, να του ξαναπούμε, να λειτουργήσουμε επικοινωνιακά. Σωστό και μακάρι να γίνει.

Ξέρετε κάτι; Ο κόσμος δεν έχει πολύ μεγάλη εμπιστοσύνη. Τα θεωρεί προπαγάνδα. Σου λέει «έλα τώρα, μωρέ, τα λέει αυτά η Κυβέρνηση» -η όποια κυβέρνηση- «γιατί θέλει να καλύψει τις αδυναμίες της», ακόμα και να έχει δίκιο η καημένη η Κυβέρνηση –να το πάρω και έτσι, ακόμα και αν έχει δίκιο.

Εγώ νομίζω ότι το θέμα της εκπαίδευσης των πολιτών δεν γίνεται βέβαια με μαστίγιο, δεν γίνεται και με λόγια. Γίνεται από το κεφάλι. Γίνεται με παρεμβάσεις που δίνουν δείγματα γραφής, αποφάσεις που δημιουργούν εντύπωση ότι εδώ πέρα –όπως έλεγα προηγουμένως για τα αυτοκίνητα- κάτι αλλάζει.

Εγώ σας καλώ ειλικρινά να βγείτε και να πείτε ότι κόβετε εντελώς την ιστορία του λιθάνθρακα. Αυτό είναι ένα παράδειγμα.

Να σας πω ένα άλλο παράδειγμα που δεν έχει, αν θέλετε, τη φόρτιση των ημερών και της επικαιρότητας. Μου είπαν –αλλά φαντάζομαι ότι θα μπορείτε να το επαληθεύσετε- ότι η Δ.Ε.Η. επιδοτεί την παραγωγή ηλεκτρενέργειας στα νησιά με 280.000.000 ευρώ το χρόνο.

Δεν είμαι ειδικός, ειλικρινά. Οικονομολόγος ήμουν παλιά –τα έχω παρατήσει λιγάκι- και δεν είμαι ειδικός της οικονομίας της ενέργειας. Έχω όμως την ψιλοεντύπωση ότι με 280.000.000 ευρώ το χρόνο, με ένα τμήμα αυτών κάθε χρόνο –γιατί μιλάμε για προοδευτικές παρεμβάσεις- μπορούν να γίνουν απόλυτα θαύματα στα νησιά και μάλιστα στα πιο μικρά και τα πιο ξερά και τα πιο άγονα, ως προς τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, ως προς τους τρόπους ανάδειξης των εκεί πόρων, της αυτάρκειας τους, δηλαδή, ως προς το νερό και σ’ ένα σωρό άλλα ζητήματα. Δεν βλέπουμε κάτι τέτοιο.

Αντιθέτως, αφήνουμε τους τοπικούς παράγοντες –και φταίμε πολλές φορές κι εμείς και οι συνάδελφοι Βουλευτές- να βαυκαλίζονται ότι θα φέρουν ένα καλώδιο μαγικό –το οποίο δεν ξέρω από πού θα έρχεται- θα έχει κάνει επτακόσια χιλιόμετρα δρόμο, θα έχει κοστίσει «της Παναγιάς τα μάτια», για να έχουν ηλεκτρικό το μήνα του τουρισμού και όλο το χρόνο μετά να υπολειτουργεί!

Το θεωρώ απαράδεκτο, όταν υπάρχει άλλη δυνατή λύση. Εκείνο όμως που είναι χειρότερα απαράδεκτο είναι να μην τους πας ενέργεια! Πρέπει να έχουν οπωσδήποτε. Αλλά ο τρόπος, τα μέσα πρέπει να είναι –κατά την ταπεινή μου γνώμη- όσο το δυνατόν πιο σύγχρονα και πιο οικολογικά.

Τελείωσα, λοιπόν, εγώ μ’ αυτά και δεν θα προσθέσω άλλα, απλώς και μόνο να πω ότι έμεινε ένα θέμα, γιατί άκουσα να λέγεται ότι μιλάνε με βάση την ευρωπαϊκή πολιτική. Δεν πήγαμε με βάση την ευρωπαϊκή πολιτική. Η κοινοτική νομοθεσία είναι ευρωπαϊκή και ελληνική. Έχουμε συμμετάσχει στο σχηματισμό τους άλλοτε καλά, άλλοτε λιγότερο καλά, άλλοτε άσχημα. Και υπάρχει θέμα να βελτιώνουμε αυτή τη νομοθεσία. Υπάρχει θέμα η χώρα μας να έχει λόγο και εκεί –εκεί που φτιάχνονται οι αποφάσεις και αλλάζει η νομοθεσία- και οπουδήποτε αλλού.

Είδαμε, παραδείγματος χάρη, ότι στο Μπαλί δεν λάμψαμε διά της παρουσίας μας –για να μην πω τίποτα άλλο. Θα μπορούσαμε να έχουμε κάτι παραπάνω να πούμε. Και έχουμε κάτι παραπάνω να πούμε. Και εκεί, ξέρετε, δεν μετρά το μέγεθος της χώρας. Το μέγεθος της χώρας μετρά, όταν είναι να παρθούν αποφάσεις που ζυγίζουν συμφέροντα. Εντάξει, εκεί προφανώς μετρά το μέγεθος της χώρας –τι να κάνουμε;- αλλά όταν γίνεται η διαβούλευση και φτιάχνονται οι ιδέες και οι προτάσεις, εκεί μπορείς να κάνεις, επίσης, θαύματα, φτάνει να πας με ιδέες, με ανθρώπους προετοιμασμένους και με δουλειά και με διάθεση για μεγάλες αλλαγές στον κόσμο που έρχεται.

Ευχαριστώ πολύ.

Leave a Reply